LifE iN GnU

مریم از وبلاگ شاتوت خواست آرزوهای محالم رو بنویسم اما نشد و البته این پشت این نشدن، نخواستنی نبود.شرمندگی ماند به هر حال. همین
اما بحث اصلی سر این هست که مدتی نخواهم بود. می دانم که این نبودن، لازم است. لازم است تا کمی هم به جای صفحه ی مانیتور، به خودم و افکارم نگاه کنم. به جای آماروک دوست داشتنی ام، مدتی به پلیر زمان فرصت بدم تا سمفونی سکوت رو پخش کنه و …
این قصه سر دراز دارد.این قصه همان قصه ی ناجی است. و این ناجی نه همان ناجی است. بله همین است.
به قول علی که میگفت یک روزی تمام خواهی شد، من هم تمام شدم اما نه اینکه مرده باشم! نه هنوز زنده ام، نفس میکشم و البته گاهی حس دویدن هم دارم!!!
میان این نبودن ها، شاید آمدم دل نوشته ای نوشتم و رفتم. چه میدانم شاید 9 روز دیگر که نسخه ی جدید اوبونتو منتشر خواهد شد آمدم و شادیم رو تقسیم کردم.چه میدانم؟ زندگی همین است به هر حال. رفتن ها و آمدن ها….

«همانند امواج که به شنزار ساحل راه می جویند، دقایق عمر مانیز به سوی فرجام خویش می شتابند.
دقیقه ها به یکدیگر جای می سپارند، و در کشاکشی پیاپی از هم پیشی می جویند.
ولادت که روزگاری از گوهر نور بود، به سوی بلوغ می خزد و آن گاه که تاج بر سرش نهادند، خسوف های کژخیم شکوهش را به ستیزه می خیزند، زمان که بخشنده بود موهبت های خویش را تباه می سازد.
آری زمان فره جوانی را می پژمرد، بر ابروان زیبا شیارهای موازی در می افکند و گوهرهای نادر طبیعت را در کام میکشد.
از گزند داس دروگر وقت هیچ روینده را زنهار نیست،
مگر ترانه ی من که در روزگار نامده بر جای می ماند تا به ناخواست دست جفا پیشه دهر ارج تو را بسراید.»
شکسپیر

پ ن : این را یادتان هست که توی کتاب درسی بود؟
پ ن 1:دو روزی هستم البته
پ ن 2:این  ترانه ی عجیب از سارا برایتمن رو هم تقدیم مزیدی کرده بودم که گفتم لینکش را همین جا بگذارم بقیه ی ملت هم استفاده کنند. آخ که چقدر اوپن سورسی ام من
بدرود…..