کمان‌‌ ِ ماه

منتشرشده: 2006/11/28 در import

کمانی از ماه تيره
برفراز دريای بی ‌موج.
 
کودکانِ نازاده‌ی من
دنبال می‌کنند مرا.
 
پدر، نرو! صبر کن!
جوانترينمان جان داد«!»
 
آويز می‌شوند به‌مردم چشمم.
خروس می‌خواند.
 
دريا، سنگ شده، می‌خندد
آخرين موجْ خندش را.
«پدر، نرو! …»
   فريادهای من
به‌خوشه‌ی سُنبل تبديل می‌شود
 
لورکا

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s